ตอนที่ 66 ลาก่อนเมืองหวย

ตอนที่ 66 ลาก่อนเมืองหวย

การประชุมวิชาการสหสาขาวิชาจัดขึ้นเต็มๆ สามวัน จัดที่หอประชุมใหญ่ เพราะที่เสียเหอไม่มีห้องประชุมย่อยเยอะขนาดนั้น

ตลอดสามวันนี้พอนำเสนอรายงานของตัวเองเสร็จ ซูชิงเยี่ยนก็ไม่ได้อยู่เฉยเลย กอดสมุดโน้ตวิ่งรอกไปห้องนั้นทีห้องนี้ที ตรงไหนคนเยอะก็ไปตรงนั้น ตรงไหนถกเถียงกันดุเดือดก็ไปตรงนั้น

ตัวเธอเล็ก พอไปนั่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็โผล่มาแค่หัวดังโงะลูกเดียว แต่ใครๆ ก็รู้ว่าหัวดังโงะนั้นคือใคร

วันสุดท้ายพอการประชุมเลิก เธอกลับมาถึงเรือนรับรอง เก็บสมุดโน้ตเรียบร้อย อาบน้ำ เปลี่ยนชุดนอนสะอาดๆ แล้วล้มตัวลงนอน ก็หลับปุ๋ยไปทันที

สองมือยังคงยกขึ้นไว้ข้างศีรษะเหมือนเคย กำหมัดน้อยๆ หลวมๆ เหมือนเสี่ยวเป่า แก้มแดงระเรื่อ หายใจสม่ำเสมอ มุมปากยังยกยิ้มน้อยๆ ไม่รู้ว่ากำลังฝันดีอะไรอยู่

หวังซวี่ตงมองดูแก้มแดงระเรื่อของเธอแล้วก็รู้สึกสงสารจับใจ

หลายวันมานี้ตั้งแต่การเสวนาจนถึงการประชุมรายงานวิชาการ ยัยหนูเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริงๆ ทุกวันต้องตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง กลางคืนกว่าจะได้นอนก็เลยเที่ยงคืนไปแล้ว พอกลับมาก็นั่งอยู่บนเตียง เปิดอ่านสมุดโน้ตที่จดไว้ตอนกลางวันซ้ำไปซ้ำมา บางทีอ่านๆ อยู่ก็พิงหัวเตียงหลับไปทั้งอย่างนั้น โดยมีสมุดโน้ตยังกางอยู่บนหัวเข่า

คนบ้านหวังกับคนบ้านจางก็สงสารเธอแทบแย่เหมือนกัน จางอิงแอบปาดน้ำตาไปตั้งหลายหน ชายชราหวังปากไม่พูดอะไร แต่ทุกคืนจะต้องเดินไปยืนหน้าห้องเธอสักพัก เพื่อคอยฟังว่าข้างในมีเสียงอะไรไหม