ตอนที่ 58 ลาก่อน ม.ปลาย

ตอนที่ 58 ลาก่อน ม.ปลาย

ตีหนึ่งกว่าๆ ครอบครัวตระกูลหวังก็ขึ้นรถไฟมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงที่สถานีรถไฟเมืองสวีโจว ตู้โดยสารตู้นอนแบบนิ่มตู้นั้นนอกจากครอบครัวตระกูลหวังแล้ว ก็มีแค่เจ้าหน้าที่รัฐที่นำขบวนกับทีมคุ้มกันซูชิงเยี่ยนเท่านั้น ไม่มีผู้โดยสารคนอื่นเลยแม้แต่คนเดียว

ในห้องพักตู้นอนแบบนิ่มห้องหนึ่ง จางอิงเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่หมด ทั้งผ้าห่มและหมอนล้วนขนมาจากบ้านทั้งนั้น

ซูชิงเยี่ยนนอนอยู่บนเตียงล่าง นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าขาวๆ นุ่มนิ่มไปมา ไม่มีท่าทีง่วงนอนเลยสักนิด

เธอเอียงหัวพิงหมอน ริบบิ้นสีแดงตรงปลายเปียหลุดรุ่ยไปครึ่งหนึ่ง พาดอยู่บนไหล่อย่างหลวมๆ รับกับใบหน้าขาวผุดผ่อง ดูน่ารักน่าเอ็นดูจนไม่รู้จะพูดยังไง

ขนตายาวงอนกะพริบตาปริบๆ แววตาสะท้อนแสงไฟสลัวสีส้มเหนือหัว ดูเป็นประกายใสแจ๋วเหมือนลูกองุ่นดำสองลูก

มุมปากเธอยกยิ้ม ไม่รู้กำลังดีใจเรื่องอะไรอยู่ จางอิงเห็นแล้วใจละลาย อยากจะดึงเข้ามากอดแล้วหอมให้ชื่นใจจริงๆ

หวังซวี่ตงนอนอยู่เตียงล่างฝั่งตรงข้าม จ้องมองเท้าขาวๆ นุ่มนิ่มที่แกว่งไปแกว่งมาอยู่นาน เท้าของยัยหนูนี่โตเร็วชะมัด ใส่รองเท้าเบอร์ 28 เข้าไปแล้ว รองเท้าเก่าๆ พวกนั้นจางอิงเสียดายไม่ยอมทิ้ง เอามาซักจนสะอาดแล้วเอาไปขายที่แผง ราคาถูกแถมแบบก็สวย วันเดียวก็เกลี้ยงแผง

ส่วนสูงก็เพิ่มขึ้นมาอีกหลายเซนต์ ตอนนี้สูงถึงหนึ่งเมตรสามสิบแล้ว หมอกระดูกที่โรงพยาบาลบอกว่า โตขึ้นยัยหนูนี่ต้องสูงได้อย่างน้อยหนึ่งเมตรเจ็ดสิบแน่ๆ