บทที่ 127

บทที่ 127

เสนาบดีเย่ไม่คิดเลยว่าคุณหนูสกุลสวี่ที่ผู้ประสบภัยพูดถึงจะเป็นเพียงแม่ครัว เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ คิดว่าน่าจะเป็นแม่ครัวสาวที่มีจิตใจเมตตา จึงรับผิดชอบเรื่องอาหารการกินของพวกเขาในช่วงหลายวันนี้ เขาคิดว่าเด็กสาวจากบ้านชาวบ้านคนหนึ่ง ต่อให้อาหารอร่อยเพียงใด จะเหนือกว่าพ่อครัวหลวงในวังได้อย่างไร? ไม่มีอะไรมากไปกว่าผู้ประสบภัยเหล่านี้ไม่เคยกินของดีๆ อีกทั้งยังเดินทางหนีภัยมาอย่างอดอยากตลอดทางจนมาถึงที่นี่ ดังนั้นไม่ว่าจะกินอะไรย่อมรู้สึกว่าอร่อยทั้งนั้น

เสนาบดีเย่ไม่ได้เข้าไปในเมืองหยวนเป่า หลังจากเห็นสถานการณ์ของผู้ประสบภัยแล้วก็กลับไปยังเมืองเหราโจว

เมื่อกลับถึงเมืองเหราโจว เสนาบดีเย่ก็เขียนฎีกาอีกฉบับหนึ่ง ให้คนนำส่งกลับเมืองหลวง

ในฎีกาเขียนถึงสถานการณ์ของผู้ประสบภัยและผู้ป่วยโรคท้องร่วงอย่างชัดเจนว่า พวกเขารักษาจนหายจริงๆ โรคท้องร่วงถูกควบคุมไว้และไม่ได้แพร่ระบาดต่อ หวังว่าฮ่องเต้จะทรงไตร่ตรองและเปลี่ยนพระราชดำริ

หลังจากนั้นอีกหลายวัน เสนาบดีเย่ก็พักอยู่ในจวนเจ้าเมืองชั่วคราว

เจ้าเมืองจู้เองก็ถอนหายใจด้วยความโล่ง อก เมื่อกลับมาถึงเรือนด้านใน ก็เห็นฮูหยินผู้เฒ่าจู้เดินสั่นเทาเข้ามา เรียกชื่อเจ้าเมืองอยู่สองครั้ง