บทที่ 064

บทที่ 64

เหวินอวิ๋นหลิงร้องไห้จนเครื่องสำอางบนใบหน้าเริ่มเลอะเทอะ เมื่อเห็นคนรอบข้างพากันชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์ นางก็โมโหจนกระทืบเท้า ยกมือปิดหน้า แล้วหันหลังวิ่งกลับบ้านไป

เหวินอวิ๋นเซียงถอนหายใจ ก่อนจะค่อยๆ เดินตามไป

ส่วนสวี่ฉิ่นอวี้ไม่ได้รู้สึกว่าการพบเหวินอวิ๋นหลิงทำให้อารมณ์เสียแต่อย่างใด นางไม่เคยเก็บคนตระกูลเหวินมาใส่ใจอยู่แล้ว

เพียงแต่ไม่คิดว่านายท่านผู้เฒ่าเหวินจะให้คนทั้งตระกูลไปตั้งหลักปักฐานอยู่ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ นางเคยคิดว่าพวกเขาจะอยู่ในเมืองเหราโจวเสียอีก

ก่อนหน้านี้นางเคยคิดว่า หากคนตระกูลเหวินทั้งหมดอยู่ในเมืองเหราโจว เช่นนั้นกุ้ยอี๋เหนียง มารดาผู้ให้กำเนิดแม่สามีของนาง ก็คงต้องอยู่ในเมืองเหราโจวด้วย แม่สามีคงยากจะได้พบมารดาสักครั้ง ยิ่งไปกว่านั้น คนตระกูลเหวินก็คงไม่ปฏิบัติต่อกุ้ยอี๋เหนียงอย่างดี

แต่ตอนนี้เมื่อรู้ว่าตระกูลเหวินทั้งหมดอยู่ที่เมืองหยวนเป่า นางจึงเริ่มมีความคิดบางอย่างขึ้นมา

กุ้ยอี๋เหนียงเป็นมารดาผู้ให้กำเนิดแม่สามี ความผูกพันทางสายเลือดนั้นตัดกันไม่ขาด แม่สามีจะต้องคิดถึงมารดาของตนอยู่ทุกวันเป็นแน่