บทที่ 057

บทที่ 57

รวมทั้งหมดเป็นอาหารแปดอย่างกับน้ำแกงหนึ่งอย่าง สุดท้ายยังมีซุปเปรี้ยวเผ็ดเรียกน้ำย่อยอีกหนึ่งอย่าง ใช้หน่อไม้ฤดูหนาวซอย เห็ดหอมซอย เห็ดป่าซอย เนื้อหมูไม่ติดมันหั่นฝอย และไข่ไก่ทำขึ้นมา รสเปรี้ยวสดชื่นช่วยเรียกน้ำย่อย ดื่มหมดหนึ่งชามแล้วรู้สึกสบายและอบอุ่นไปทั้งตัว

จู้จื่อที่ยืนรายงานชื่ออาหารอยู่ข้างๆ แทบจะน้ำลายไหลจนร้องไห้ โชคดีที่หลังจากรายงานชื่ออาหารเสร็จแล้ว เขาก็ไม่ต้องอยู่รบกวนท่านเจ้าบ้านกับใต้เท้าดื่มกินต่อ พอผู้เป็นนายโบกมือ เขาก็รีบถอยออกไปทันที

เซี่ยหยวนจื้อกับสวี่ข่งมู่กินอาหารไปพลาง แต่ก่อนเวลาทั้งสองไปกินข้าวที่ตงไหลจวี พวกเขามักกินไปคุยไป ทว่าครั้งนี้สวี่ข่งมู่ยังไม่ได้พูดคุยเรื่องคดีกับเขา เพียงตั้งใจกินอาหารตรงหน้า

สวี่ข่งมู่ไม่ใช่คนที่ลุ่มหลงในเรื่องปากท้อง อาหารสำหรับเขา ขอเพียงกินให้อิ่มก็พอ แต่ก่อนเวลาไปกินที่ตงไหลจวี เขาก็เพียงรู้สึกว่ารสชาติใช้ได้ อร่อยกว่าอาหารที่แม่ครัวในบ้านทำอยู่เล็กน้อยเท่านั้น

ทว่าวันนี้เมื่อได้กินอาหารเต็มโต๊ะนี้ เขาจึงเพิ่งรู้ว่าอะไรเรียกว่าอาหารเลิศรส อะไรเรียกว่าความสุขจากการกิน ตอนนี้เขาเพียงคิดว่ากินให้อิ่มหนำเสียก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องคดีก็ไม่ต่างกัน

วันนี้ทั้งสองไม่ได้ดื่มสุรามากนัก ต่างคนต่างดื่มเพียงหนึ่งจอก แล้วเอาแต่สนใจกินอาหาร