บทที่ 050

บทที่ 50

สวี่ฉิ่นอวี้จำได้ว่า หลังจากพี่สี่กระโดดข้ามกำแพงเข้ามา เขาก็ถือถุงผ้าติดมือมาหนึ่งใบ รอบกายไม่มีลูกสุนัขอะไรอย่างที่คิดไว้เลย นางจึงมองสำรวจร่างกายของพี่สี่อย่างละเอียด เสื้อผ้าของเขาก็ยังเรียบร้อยดี ไม่มีส่วนใดนูนโป่งออกมา ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะซ่อนลูกสุนัขตัวเล็กๆ เอาไว้ได้

ถึงขั้นนางเงยหน้าขึ้นและลุกยืน มองไปรอบๆ ตัวพี่สี่อยู่ครู่หนึ่งด้วยความสงสัย ก่อนจะถามว่า “พี่สี่ อยู่ที่ไหนหรือ?”

เผยเวยเสวี่ยนยื่นแขนออกมาตรงหน้านาง สวี่ฉิ่นอวี้ไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร จึงโน้มตัวเข้าไปมองแขนเสื้อของพี่สี่ใกล้ๆ แล้วก็เห็นว่ามีบางอย่างค่อยๆ คลานออกมาจากแขนเสื้อสีน้ำเงินเข้ม

จากนั้น—

เสียงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนกก็ดังลั่นขึ้นในห้องครัว

“กรี๊ด!!!!!!!!!!”

จากแขนเสื้อสีน้ำเงินเข้มค่อยๆ โผล่หัวงูตัวเล็กออกมา

งูน้อยตัวนี้มีลำตัวสีขาวราวกับหิมะ แม้แต่หัวงูก็เป็นสีขาว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเป็นสีแดงสด

สวี่ฉิ่นอวี้ไม่เคยคิดเลยว่า สิ่งที่พี่สี่พูดถึงว่าจะนำมาเฝ้าบ้านกลับเป็นงูน้อยตัวหนึ่ง จู่ๆ มีงูตัวเล็กพุ่งออกมา ปฏิกิริยาแรกของนางย่อมเป็นการตกใจจนสะดุ้ง