บทที่ 023

บทที่ 23

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ด้านนอกมีเสียงเกล็ดหิมะตกกระทบหน้าต่างดังซู่ซ่า ผสมกับเสียงลมพัดหวีดหวิว สวี่ฉิ่นอวี้นอนอยู่บนเตียงอย่างอิ่มเอมใจ ก่อนจะพลิกตัวไปมาอย่างมีความสุข

นับตั้งแต่มาถึงที่นี่ นางแทบไม่ได้หลับสบายเลย ก่อนหน้านี้ระหว่างทางที่ถูกเนรเทศไม่ต้องพูดถึง ทุกวันล้วนต้องใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวงและกังวลอยู่ตลอด แต่ตอนนี้เมื่อมาถึงเมืองชายแดน นางได้รู้ว่าฝีมือทำอาหารของตนเองก็สามารถนำมาใช้หาเลี้ยงชีพในสถานที่เช่นนี้ได้ นางมีรากฐานที่จะยืนหยัดและตั้งหลักแหล่งแล้ว ในใจก็พลอยสงบมั่นคงขึ้นตามไปด้วย

เผยเจียหนิงกับหยวนเอ๋อร์ตื่นกันหมดแล้ว ไม่ได้นอนอยู่บนเตียง

สวี่ฉิ่นอวี้ยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ดึงเสื้อคลุมผ้าฝ้ายที่แขวนอยู่บนราวมาสวม