บทที่ 008

บทที่ 8

เหวินซื่อไม่คิดเลยว่าลูกสะใภ้ของตนจะทำอาหารเป็นจริงๆ

เผยเจียหนิงเองก็ถูกกลิ่นหอมปลุกให้ตื่นขึ้นมาแล้ว นางพึมพำว่า “หอมจังเลย”

นางไม่เคยได้กลิ่นอาหารที่หอมเช่นนี้มาก่อน ต่อให้เป็นห้องเครื่องหลวงในวังหลวงก็ยังไม่เคยมีกลิ่นหอมเช่นนี้

ทางด้านคนตระกูลเหวินเองก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ เหวินอวิ๋นหลิงกลืนน้ำลายแล้วกลอกตา “เป็นถึงคุณหนูแห่งจวนโหวแท้ๆ กลับยอมลดตัวมาทำเรื่องต่ำต้อยเช่นนี้”

ตอนนี้หม่าเทียนจึงเชื่อแล้วว่าแม่นางน้อยผู้นี้ทำอาหารเป็นจริงๆ เขาเอาแต่ถามสวี่ฉิ่นอวี้ไม่หยุด “แม่นางน้อย อาหารจานนี้เมื่อไรจะกินได้? น่าจะสุกแล้วกระมัง?”

สวี่ฉิ่นอวี้ตอบว่า “ไฟยังไม่ได้ที่ อีกครึ่งเค่อก็น่าจะพอดีแล้ว”

การทำอาหาร นอกจากสัดส่วนของเครื่องปรุงและวัตถุดิบแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดก็คือการควบคุมไฟ