บทที่ 001

บทที่ 1

เพิ่งย่างเข้าสู่ต้นฤดูหนาว ดินแดนตะวันตกเฉียงใต้กลับไม่มีหิมะโปรยปรายแม้แต่น้อย อากาศกลับหนาวเหน็บยิ่งกว่ายามหิมะตกเสียอีก ในอากาศอบอวลไปด้วยความเย็นยะเยือก ช่วงหลายวันนี้ยังมีฝนตกปรอยๆ ไม่ขาดสาย เมื่อรวมกับภูเขารกร้างและป่าเขาเปลี่ยวร้าง ทั้งยังมีไอฝนปกคลุม จึงไม่มีกลิ่นอายของผู้คนแม้แต่น้อย ราวกับเป็นดินแดนรกร้างของภูตผี

สวี่ฉิ่นอวี้สวมเสื้อกันฝนจากฟาง นั่งขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้ต้นสนเขียวต้นหนึ่ง กิ่งก้านของต้นสนเขียวแผ่สยายหนาทึบ ช่วยบดบังลมฝนให้นางได้กว่าครึ่ง