เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 รักเร้นลับแห่งสุ่ยหมาง
ในดินแดนฉู่อันลึกลับ มีสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งแม่น้ำเถาฮวาอันเร้นลับคดเคี้ยวดุจสายหยก พาดผ่านดินแดนนั้น ผืนแผ่นดินแห่งนี้ราวกับถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกบางพร่า แผ่บรรยากาศอึมครึมออกมาเป็นระลอก ที่นี่มีตำนานชวนขนหัวลุกเล่าขานกันมา นั่นคือตำนานเกี่ยวกับหญ้าพิษชนิดหนึ่งที่เรียกว่าสุ่ยหมาง หญ้าสุ่ยหมางมีเถาเลื้อยคดเคี้ยวประหนึ่งงู คล้ายเถาต้นเกอ ดอกสีม่วงผลิบานเงียบ ๆ มีรูปร่างคล้ายถั่วฝักแบน ดูเหมือนพืชธรรมดา ทว่าซ่อนอันตรายถึงชีวิตไว้ หากผู้ใดเผลอกินหญ้าสุ่ยหมางเข้าไป พิษร้ายก็จะกำเริบทั่วร่างในชั่วพริบตา ทำให้ตายทันที ส่วนวิญญาณของผู้ตายจะถูกขังไว้ระหว่างความเป็นกับความตาย ไม่อาจสงบได้ ทำได้เพียงกลายเป็นผีสุ่ยหมางเร่ร่อนวนเวียนอยู่ชายขอบระหว่างโลกมนุษย์กับยมโลก ว่ากันว่าผีสุ่ยหมางเหล่านี้ถูกสาปมิให้เข้าสู่วัฏสงสาร ต้องรอจนมีผู้เคราะห์ร้ายคนถัดไปถูกหญ้าสุ่ยหมางเอาชีวิต จึงจะเข้ามาแทนที่และมีโอกาสหลุดพ้น ด้วยเหตุนี้ ตำนานผีสุ่ยหมางจึงปกคลุมบริเวณแม่น้ำเถาฮวาในฉู่จงมานานประหนึ่งม่านเมฆหมอกหนาทึบ ทำให้ทุกคนที่ได้ยินอดหนาวสะท้านในใจไม่ได้