กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 96 วิญญาณสาวงาม (4)
หนิงไฉ่เฉินกำลังจดจ่อกับหนังสือในห้องหนังสือโดยไม่รู้ตัว ครั้นเงยหน้าขึ้นก็เหลือบเห็นร่างบอบบางของเนี่ยเสี่ยวเชี่ยนลังเลวนเวียนอยู่หน้าประตู แสงเทียนสลัวไหววูบ สะท้อนร่างนางอยู่ในความมืด ดูน่าสงสารประหนึ่งลูกกวางหลงทาง หนิงไฉ่เฉินรู้สึกเห็นใจขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ราวสายลมพัดผ่านผิวน้ำในใจ จึงเอ่ยเรียกนางเบา ๆ เนี่ยเสี่ยวเชี่ยนได้ยินเสียงเรียกก็สั่นสะท้านเล็กน้อยราวนกน้อยตกใจ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า “ในห้องนี้มีปราณกระบี่เย็นเยียบแผ่คลุมอยู่ ทำให้ข้าหวาดกลัวจนใจสั่น ก่อนหน้านี้ระหว่างทางข้าจึงไม่ได้เข้ามาคารวะด้วยเหตุนี้” น้ำเสียงของนางอ่อนโยนสั่นเครือ เจือความหวาดกลัวและไร้ที่พึ่ง