เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 วิญญาณสาวงาม (2)
หลังจากหนิงไฉ่เฉินไล่สตรีผู้นั้นออกจากห้องนอน เขาก็รู้สึกราวกับอากาศในห้องอึดอัดหนักอึ้งขึ้น ทุกลมหายใจดูหนักดุจพันชั่ง กดทับลงกลางใจ เขาขมวดคิ้วแน่น เดินไปเดินมาอยู่ในห้องอย่างกระสับกระส่าย ฝีเท้าเร่งร้อนสับสน ราวกับการทำเช่นนี้จะช่วยขจัดความขุ่นหมองที่ผุดขึ้นในใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่ได้ ท้ายที่สุดเขาทนบรรยากาศอึดอัดจนหายใจไม่ออกไม่ไหว จึงหันขวับแล้วก้าวฉับ ๆ ออกไปสูดอากาศข้างนอก
ราตรีเย็นราวสายน้ำ แสงจันทร์เย็นเยียบสาดลงบนร่าง ราวกับคลุมผืนแพรสีเงินบางเบาให้เขา ทว่ากลับไม่อาจขจัดความขุ่นหมองในใจที่มืดครึ้มดุจเมฆฝน เขาเงยหน้ามองจันทร์เต็มดวงที่ลอยสูงอยู่กลางฟ้า แสงจันทร์ทั้งเย็นชาและเปลี่ยวเหงา ไม่ต่างจากใจเขาในยามนี้ เมื่ออารมณ์สงบลงบ้าง เขาก็สูดอากาศเย็นเข้าเต็มปอด ก่อนหันกลับเข้าห้อง แล้วต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าบนฟูกมีทองแท่งหนึ่งวางอยู่ ทองแท่งนั้นเปล่งประกายเย้ายวนใต้แสงจันทร์ แต่ในสายตาหนิงไฉ่เฉิน มันกลับเป็นเผือกร้อนที่จับต้องไม่ได้