กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90 อิงหนิงผู้ชอบหัวเราะ (10)
หลังคลื่นลมอันน่าหวาดหวั่นจากบ้านเพื่อนบ้านทางตะวันตกค่อย ๆ สงบลง บ้านก็กลับคืนสู่ความสงบดังเช่นวันวานในที่สุด แสงตะวันยังคงส่องผ่านกรอบหน้าต่างเข้ามาทุกวัน ทอดสีทองอันเงียบสงบไปทั่วทุกมุมห้อง สายลมยังคงพัดผ่านดอกไม้ใบหญ้าในลานบ้านเบา ๆ นำกลิ่นหอมจาง ๆ มาด้วย เสียงหัวเราะพูดคุยของคนในบ้านยังคงก้องอยู่ภายใน ทุกอย่างดูราวกับกลับคืนสู่สภาพเดิม ทว่าในใจมารดาของบัณฑิตกลับมีเมฆหมอกปกคลุม จนกลายเป็นปมเจ็บป่วย นางมักถอนใจยาวเป็นครั้งคราว เสียงถอนใจนั้นประหนึ่งลอยออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เต็มไปด้วยความกังวลและกลัดกลุ้มไม่สิ้นสุด