กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 56 ย่าเซียนจิ้งจอกของหวังเฉิง (2)
ผ่านไปอีกวันหนึ่ง ผ้าป่านในเมืองหลวงก็เพิ่มขึ้นราวกับเสกได้ ส่วนราคาก็ไหลลงไม่หยุดราวกับนั่งเลื่อนลื่นไถล หวังเฉิงคำนวณในใจแล้วเห็นว่าขายไปก็แทบไม่มีกำไร จึงกัดฟันไม่ยอมขาย เวลาล่วงเลยไปเช่นนี้กว่าสิบวัน เมื่อนับค่าอาหารและที่พักระหว่างทางเข้าไปด้วย เงินที่เสียไปก็ไม่น้อย หวังเฉิงรู้สึกราวกับมีหินก้อนใหญ่ทับอก ยิ่งกลัดกลุ้มทุกข์ใจ เจ้าของโรงเตี๊ยมเห็นเขาเป็นเช่นนั้นจึงแนะนำให้รีบขายผ้าป่านในราคาต่ำ แล้วหาทางทำอย่างอื่นต่อ หวังเฉิงคิดแล้วคิดอีก แต่ก็หมดหนทางจริง ๆ จึงต้องทำตามคำแนะนำของเจ้าของโรงเตี๊ยม ผลจากการตัดสินใจครั้งนี้ทำให้เงินสิบกว่าตำลึงหายวับไป ทุนแทบหมดเกลี้ยง