เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 รักระหว่างมนุษย์กับจิ้งจอกยังไม่สิ้นสุด (8)
ขณะนั้น ซงเหนียงกำลังรอฟังข่าวอยู่ในห้องด้วยความกระวนกระวาย ทุกนาทีที่ผ่านไปช่างยาวนานราวกับถูกทรมาน พลันได้ยินเสียงร้องไห้อันโศกเศร้าของเจียวหน่าดังมาจากข้างนอก หัวใจนางพลันกระตุก ความรู้สึกไม่ดีประดังขึ้นมาในใจทันที นางรีบลุกขึ้น แล้ววิ่งอย่างลนลานไปทางต้นเสียง
เมื่อวิ่งออกไปถึงนอกประตูและเห็นภาพตรงหน้าที่ชวนให้ใจหาย สีหน้าของซงเหนียงก็ซีดเผือดลงในทันใด ราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง นางไม่ใส่ใจสิ่งอื่น รีบเข้าไปช่วยเจียวหน่าประคองบัณฑิตข่งขึ้นอย่างระมัดระวัง
ซงเหนียงกล่าวเสียงสั่นเครือว่า “น้องเจียวหน่า อย่าเพิ่งร้อนใจ รีบพยุงคุณชายข่งกลับเข้าไปในห้องก่อน แล้วค่อยหาทางช่วยเขาเถิด”
เจียวหน่าสะอื้นพลางพยักหน้าแรง ๆ แล้วตอบเสียงเครือว่า “อืม ซงเหนียง เป็นความผิดของข้าเอง หากคุณชายข่งเป็นอะไรไป ข้า...ข้าจะทำอย่างไรเล่า!” เสียงสะอื้นขาดห้วงเป็นพัก ๆ ชวนให้ปวดใจ