เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 29 รักคนกับจิ้งจอกยังไม่สิ้น (6)
ครั้นเห็นหญิงงามผู้มีรูปโฉมสะคราญยืนอยู่ข้างบัณฑิตข่งอีกคน มารดาก็เข้าใจขึ้นมาบ้างทันที นางรีบวางงานเย็บปักที่ถืออยู่ลงอย่างลวก ๆ แล้วลุกขึ้น เดินโซเซเล็กน้อยไปยังหน้าประตู
“ลูกเอ๋ย เป็นเจ้าจริง ๆ หรือ? ในที่สุดแม่ก็รอเจ้ากลับมาได้เสียที!” เสียงของมารดาสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตามีน้ำตาคลอจนเอ่ออยู่ในเบ้า
เมื่อบัณฑิตข่งเห็นดังนั้น หัวใจก็ปวดร้าว เขารีบก้าวเข้าไปจับมือมารดาไว้แน่น มือคู่นั้นส่งผ่านความอบอุ่นและปลอบประโลม “ท่านแม่ เป็นข้าเอง ลูกกลับมาแล้ว ทำให้ท่านเป็นห่วงเสียแล้ว” ถ้อยคำนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและห่วงใย
มารดามองซงเหนียงพินิจอีกครั้ง ดวงตาเปี่ยมความยินดี นางยิ้มพลางกล่าวว่า “หญิงผู้นี้งามจริง ๆ ลูกแม่ช่างมีวาสนาดีนัก”