เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 หวังลิ่วหลางผู้เมามายจมน้ำ
ทางเหนือของเมืองจือชวน มีสวี่ผู้หนึ่งเลี้ยงชีพด้วยการหาปลา ทุกครั้งที่ราตรีมาเยือน เขามักหอบสุรามายังริมแม่น้ำ นั่งจิบอย่างสำราญใต้แสงจันทร์พลางทอดแหจับปลา ก่อนดื่มสุราทุกครั้ง เขามีนิสัยพิเศษอยู่อย่างหนึ่ง คือเทสุราลงบนพื้นแล้วพึมพำว่า “ผีที่จมน้ำตายในแม่น้ำทั้งหลาย มาดื่มสักจอกเถิด” ว่าไปก็แปลก เหล่าชาวประมงที่หาปลาเหมือนกันมักกลับบ้านมือเปล่า แต่ตะกร้าปลาของเขากลับเต็มอยู่เสมอ
เป็นคืนธรรมดาคืนหนึ่งที่มีบางอย่างพิเศษอยู่บ้าง สวี่ดื่มสุราอยู่ริมแม่น้ำตามลำพังเช่นเคย แสงจันทร์สาดลงบนผิวน้ำเกิดประกายระยิบระยับ ในเวลานั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินวนเวียนอยู่ข้างกายเขา สวี่เป็นคนใจกว้าง จึงเชื้อเชิญเด็กหนุ่มให้ดื่มสุราด้วยกันอย่างกระตือรือร้น เด็กหนุ่มเองก็ไม่เกรงใจ ยิ้มรับแล้วนั่งลง ทว่าคืนนี้ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้างนัก จนสุราหมด พวกเขาก็ยังจับปลาไม่ได้สักตัว สวี่จึงอดผิดหวังไม่ได้ คิ้วขมวดน้อย ๆ