เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศแจ่มใสและมีลมพัดสบาย
เสิ่นซวี่ยืนอยู่หน้าประตูหอสมุดรัฐสภาอันโอ่อ่ากว้างใหญ่ เขาเหลือบมองกล่องขนมหวานที่ถืออยู่ในมือซ้าย แล้วก้าวขายาวเรียวยาวเข้าไปในหอสมุดเปิดบริการที่ตกแต่งสไตล์ยุโรปแห่งนี้
ห้องโถงชั้นหนึ่งเมื่อเปิดเพดานสูงโล่งก็ดูว่างกว้างอย่างยิ่ง หน้าต่างโค้งบานใหญ่ที่ประดับภาพวาดสีสันให้ทัศนียภาพดีเยี่ยม แสงแดดอันอบอุ่นส่องลอดผ่านกระจกหลากสีเข้ามา ทอดเงาสีสันสดใสลงบนพื้นมันวาวและบันไดเวียนหินอ่อน
กลิ่นหอมหนักอึ้งของหนังสือผสมกับชั้นไม้หอบเข้ามาปะทะหน้า ลูกค้าประปรายยืนอยู่หน้าชั้นหนังสือห่าง ๆ กัน แม้ในโลกที่ข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์พัฒนาก้าวหน้าสูง หนังสือกระดาษก็ยังคงเป็นสื่อที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว
เขาเดินตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ต้อนรับมาถึงห้องส่วนตัวที่จองไว้ชั้นบนสุด ผลักประตูออก เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาหนัง ใช้มือเท้าคาง พลิกอ่านหนังสือปกกระดาษสีเขียวเล่มหนึ่ง
ในต้นฤดูใบไม้ผลิที่ยังมีไอหนาวของฤดูหนาวหลงเหลืออยู่ ซูชีเฉี่ยนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคอปก กางเกงขากว้างเอวสูงสีดำเผยให้เห็นข้อเท้าขาวผ่องช่วงหนึ่ง เธอไขว่ห้างทั้งสองขา พิงหลังกับพนักเก้าอี้ที่สบาย
“ผู้นำทางซู สวัสดีตอนบ่ายครับ”
เสียงเรียกเบา ๆ ของเสิ่นซวี่ดึงสติของซูชีเฉี่ยนกลับมาจากตัวหนังสือ เธอวางขาลง ลุกขึ้นจับมือกับเสิ่นซวี่
เสิ่นซวี่ดึงเก้าอี้มีเท้าแขนฝั่งตรงข้ามเธอออกแล้วนั่งลง กลิ่นน้ำหอมโคโลญจาง ๆ ที่เจือฟีโรโมนผู้พิทักษ์ก็โชยเข้าจมูก