กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เบ็ตตี้มองเขาอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่าฟ่านลั่วในตอนนี้คือฟ่านลั่วคนเดิมในอดีต หรือฟ่านลั่วคนที่เธอคิดถึง
จนกระทั่งเขาเดินเข้ามา อุ้มเธอขึ้นอย่างเบามือ และขยิบดวงตาสีม่วงของเขาใส่เธอ
“ผมกลับมาแล้ว”
ก่อนจากไปในวันนั้น เขาพูดไว้แบบนี้ ให้รอเขากลับมา
เบ็ตตี้ที่เดิมคิดว่าเขาตายไปแล้ว มองเขาอย่างเบลอ ๆ ความคิดถึงและความโศกเศร้าที่สะสมมาตลอดช่วงเวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นความน้อยใจหรือความดีใจที่ได้ของที่หายไปกลับคืนมา ในที่สุดก็ระบายออกมาได้อย่างเต็มที่ โดยไม่มีอะไรขวางกั้นและไม่ต้องอดกลั้นอีกต่อไป