กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ความรู้สึกที่ได้ถูกลูเซียสกอดนั้นเหมือนกับคนอื่น ๆ แต่ก็ต่างออกไป
อุณหภูมิร่างกายของเขาเพราะร่างจิตจึงต่ำกว่าคนอื่นเล็กน้อย รู้สึกเย็น ๆ แต่กลับให้ความรู้สึกสบายอีกแบบหนึ่ง
ราวกับว่าเธอสวมเสื้อผ้าที่ให้ความอบอุ่น มองหิมะในฤดูหนาวกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งดอกไม้ แล้วมอบให้ท้องฟ้าแสงออโรราสีเขียวของไอซ์แลนด์
“เธอจะโทษฉันไหม ที่ปีนั้นฉันจากไปโดยไม่พูดสักคำ”
จะโทษฉันไหมที่ไม่ได้บอกลากับเธอให้ดี
ซูชีเฉี่ยนหนุนอยู่บนหมอนฟู ๆ ค่อย ๆ ลูบไล้ใบหน้าที่คมชัดและลึกซึ้งของลูเซียส
ปลายนิ้วของเธอไล้ไปตามสันจมูก ริมฝีปากของเขา แล้วเลื่อนลงตามลำคอถึงกระดูกไหปลาร้า สุดท้ายก็หยุดอย่างสงสัยอยู่ที่รอยสักหนามบนอกของเขา