เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เจตนาของผมไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย”
ซูชีเฉี่ยนคิดอยู่นานก็รู้สึกว่าไม่ว่าจะพูดอะไรออกไปก็ดูเหมือนคนเลวทั้งนั้น
แต่อวี่เหวินเซวียนกลับเกิดปฏิกิริยารุนแรงขึ้นมาทันที
“เธอหลอกผม! เธอหลอกผม!”
“หลังจากที่เธอผูกพันธะกับผมเอง แต่เธอกลับไม่เคยสนิทกับผมเลย ไม่เคยแม้แต่จะให้สายตาที่เกินเลยกับผมสักครั้ง ผมคิดถึงเธอทุกวินาที กินข้าวก็คิดถึงเธอ นอนก็คิดถึงเธอ แม้แต่ฝันก็ยังคิดถึงเธอ ผมอิจฉาผู้พิทักษ์ประจำตัวคนอื่น ๆ ของเธอ พวกเขาจูบเธอได้ กอดเธอได้ แม้แต่หนุนเธอนอน ทุกวันก็ได้เจอเธอ แต่ผม ไม่มีอะไรเลย!”
“ผมคิดถึงเธอจนแทบจะบ้าแล้ว ที่รัก ผมชอบเธอ ชอบจนแทบตาย ผมไม่ได้ต้องการให้เธอแบ่งความรักให้ผมมากมาย ผมต้องการแค่นิดเดียว นิดเดียวก็พอ ได้ไหม?”
พูดจบอวี่เหวินเซวียนก็จะเข้ามาจูบเธอโดยพลการ
แต่น่าเสียดายที่เขายังไม่ทันได้สมใจเหมือนครั้งก่อน ก็ถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างไม่ปรานี