ตอนที่ 292 โชคชะตาก็ไม่ได้ให้ผมเลือก

แสงสลัวแรกยามเช้าสาดผ่านช่องแสงด้านบนของห้องกักขังเข้ามา

ตกกระทบใบหน้าคมขาวเย็นชาของลูเซียสอย่างไม่คลาดเคลื่อน

สีผิวของเขาไม่ใช่สีขาวองอาจแบบเฮยอวี่และพวก หรือสีข้าวสาลีสุขภาพดีแบบอวี่เหวินเซวียน

หากแต่เป็นสีขาวที่แฝงความผิดปกติและหม่นหมอง

ถ้าต้องหาคำมาอธิบายจริง ๆ ก็คงเป็นคำว่าแวมไพร์

เขากำลังหลับตาพริ้ม จนกระทั่งกลอนประตูถูกเปิดออก รองเท้าบูตทหารของเฮยอวี่หยุดอยู่ตรงหน้าเขา

ลูเซียสเงยหน้าขึ้น สบตากับสายตาที่เฮยอวี่กำลังจ้องสำรวจเขาอยู่

เขาจำผู้บัญชาการที่จับตัวเขากลับมาได้คนนี้ได้ ดูเหมือนจะเป็นผู้พิทักษ์ประจำตัวของอาเฉี่ยนด้วย

ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ชายแดน สถานการณ์เร่งด่วน เขาไม่ได้สนใจเฮยอวี่มากนัก เพราะตอนนั้นมัวแต่ช่วยคนอยู่