กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คำพูดของผู้หญิงคนนั้นราวกับขนศรอันแหลมคม พุ่งเข้าเสียบกลางหัวใจของลูเซียสอย่างแม่นยำ ไม่เอียงไปข้างใด
สีหน้าของเขาชะงักไปชั่วขณะ แต่เมื่อสังเกตว่าปฏิกิริยาและสีหน้าของซูชีเฉี่ยนดูไม่เหมือนโกหก เขาจึงรีบร้อนอยากจะพิสูจน์ให้แน่ใจ:
“อาเฉี่ยน ผมเอง”
“ลูเซียส”
“เบน ลูเซียส”
เธอจำเขาไม่ได้ได้อย่างไร? ในใจของลูเซียสวุ่นวายไปชั่วครู่ แต่ไม่นานเขาก็ทำให้ตัวเองเชื่อได้ว่า
ยังไงก็ตาม ตั้งแต่แยกจากกันที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พวกเขาสองคนก็ไม่ได้พบกันมาหลายปีแล้ว
การที่เธอจำเขาไม่ได้ในทันทีนั้นเป็นเรื่องปกติ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับเด็กชายตัวผอมแห้งสุด ๆ ในอดีต ลูเซียสหลังตื่นรู้เปลี่ยนไปมากทีเดียว