ตอนที่ 260 เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร.

เสียงของเป่าเป่าดังขึ้นอย่างร้อนรน ซูชีเฉี่ยนกวาดตามองรอบตัว เห็นเพียงความมืดมิดผืนหนึ่ง

บนโขดหินขรุขระมีลวดลายสีดำสนิทคดเคี้ยวเลื้อยไปมา ม่านตากับกระแสน้ำมืดกัดกร่อนกันและกัน เหนือฟากฟ้าสีแดงฉานมีพระจันทร์เสี้ยวโค้งราวตะขอ ข้างขึ้นข้างแรมหมุนเวียนสลับกับน้ำขึ้นน้ำลง คลื่นน้ำใต้เท้าไหวระริกราวหยาดน้ำตา จากใต้จรดเหนือ กาแล็กซีเหี่ยวแห้งร่วงโรย

ธารโลหิตของแม่น้ำมืดเอ่อท่วมข้อเท้าของเธอ ในความเวิ้งว้างไร้ขอบเขตและโทนสีเทาหม่น หัวใจของเธอถือกำเนิดความหวั่นไหวและหลงทางขึ้นอย่างสุดขีด

เธอราวกับถูกสลายไปในกระแสธารอันเป็นนิรันดร์ จมน้ำตายอยู่ในความสับสนวุ่นวายและความเลื่อมใสศรัทธา

หน้าอกของซูชีเฉี่ยนแน่นอึดอัด เธออยากจะออกไปจากภูมิทัศน์จิตของเขาอย่างเร่งด่วน

แต่โลกในที่แห่งนี้กลับเริ่มแตกสลายและถล่มลงมาอย่างฉับพลัน