กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูชีเฉี่ยนมองเฮยอวี่กับเชอริสันที่อยู่ซ้ายขวาของเธอ แล้วพูดกับหานเซียวด้วยสีหน้าจริงจัง:
“ที่นี่ไม่มีที่ของนายแล้ว”
หานเซียวโกรธจนตัวสั่น
แม้แต่สายตาของพี่ชายสองคนก็ยังมีแววสะใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
แต่เขาเปลี่ยนกลยุทธ์อย่างรวดเร็ว
หลงอ้าวเทียนก็จู่ ๆ กอดแขนทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้ แล้วแสร้งทำเป็นเจ็บปวดและอ่อนแออยู่กับที่ “ที่รัก ทั้งตัวผมเหมือนมีแมลงกัด เจ็บมาก ทรมานมาก…”
หลังสงครามทุกคนได้รับการปลอบประโลมหมดแล้ว เหลือแค่เขาคนเดียวที่ยังไม่ได้