กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มีคนรับใช้อยู่ไม่ใช่หรือ
ซูชีเฉี่ยนหันกลับมา ลูบใบหน้าของเขา “ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ”
เชอริสันเอาข้างแก้มแนบฝ่ามือของเธออย่างสนิทสนม
“ถ้าไม่มีเธอ ผมนอนไม่หลับ”
“หิวไหม”
ซูชีเฉี่ยนรู้จากปากพ่อบ้านว่าเชอริสันขังตัวเองไว้ไม่พบใครและไม่ยอมกินอะไรมาสามวันแล้ว เธอจึงค่อนข้างกังวลเรื่องร่างกายของเขา
คนเป็นเหล็ก ข้าวเป็นเหล็กกล้า ขาดอาหารแม้เพียงมื้อเดียวเธอก็หิวจนทนไม่ไหว
ถึงเขาจะเป็นผู้พิทักษ์ แต่ก็คงทนทำร้ายร่างกายตัวเองแบบนี้ไม่ไหวหรอกใช่ไหม
เชอริสันส่ายหน้า “ผมฉีดสารอาหารหนึ่งเข็มก็หายแล้ว”
พูดจบ เชอริสันก็อุ้มเธอกลับเข้าไปในห้องนอน แล้วค่อย ๆ วางเธอลงที่ขอบเตียง