กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยังไม่ทันขาดคำ หลิ่นหยวนก็ถูกเตะกระเด็นไปกระแทกเข้ากับกำแพงหนาอย่างแรง สีหน้าดูทรมานเล็กน้อยพลางกุมหน้าอกของตัวเอง
หานเซียวเดินไปหยุดตรงหน้าหลิ่นหยวนด้วยสีหน้าเย็นชา เงื้อมือขึ้นหมายจะต่อยเข้าที่ใบหน้าของเขาด้วยหมัดเดียวอีกครั้ง
ไป๋อวี่กับเหลียงเจาเห็นดังนั้นก็เพิ่งจะก้าวเข้าไปห้ามศึก
เฮยอวี่ที่นั่งอยู่บนโซฟาตะโกนลั่น “พอแล้ว!”
สายตาของเฮยอวี่กวาดไปรอบ ๆ ทุกคนอย่างเย็นชา ทุกคนก็เงียบลงในทันที
“กล้าลักพาตัวผู้นำทางไปจากหอคอยอย่างโจ่งแจ้ง แถมยังใช้ฐานะของฉันและคนรอบข้างฉัน แปลว่าพวกมันแฝงตัวมานานแล้ว”
แสดงว่าพวกมันหมายหัวไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
หานเซียวขมวดคิ้ว “หรือว่ามีคนทรยศจากข้างใน?”