ตอนที่ 173 เขตเจ็ดอันหม่นหมอง

ซูชีเฉี่ยนซบอยู่บนไหล่ของหลิ่นหยวน ตอบเขาอย่างจริงจังว่า

“เพราะฉันอยากให้หลิ่นหยวนกอด”

จริง ๆ แล้วเป็นเพราะซูชีเฉี่ยนรู้จักนิสัยของหลิ่นหยวนดี

เขาต้องยังคงโทษตัวเองอยู่แน่ที่ตามเธอไม่ดีพอจนทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย

บางครั้งหลิ่นหยวนก็พูดมาก แต่ส่วนใหญ่แล้วเขาพูดน้อย

โดยเฉพาะในเรื่องที่เขาคิดว่าตัวเองทำไม่ถูก อย่างครั้งนั้นถึงขั้นไม่กล้ากลับบ้าน

ที่เธอให้หลิ่นหยวนกอดก็เพื่อให้ใจของหลิ่นหยวนไม่ต้องรู้สึกผิดมากขนาดนั้น ตัวเธอเองก็ประมาทไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าพวกโจรจะอาละวาดได้ถึงเพียงนี้

หลิ่นหยวนกระชับแขนที่โอบเธอให้แน่นขึ้นเล็กน้อย แววตาเขียวใสดุจน้ำใสมีระลอกคลื่นน้อย ๆ กระเพื่อม