กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภายในห้องนอนที่ขาวสะอาดและแห้งสนิท ฟางอวี๋กำลังจัดผ้าห่มนุ่ม ๆ ให้ลู่เจ๋ออย่างเรียบร้อย
ลู่เจ๋อได้รับบาดเจ็บสาหัสจากร่างปนเปื้อนชั้นสูงในวันนั้น เพิ่งออกจากแคปซูลแพทย์หลังจากฟื้นฟูจนเสร็จ
ฟางอวี๋ปรับอุณหภูมิในห้องให้อยู่ที่ 27 องศา ซึ่งกำลังสบาย เธอขจัดสิ่งปนเปื้อนออกจากตัวลู่เจ๋อแล้ว กำลังจะออกไปเพื่อให้เขาได้พักผ่อนอย่างสงบ
วินาทีถัดมา ข้อมือของเธอถูกลู่เจ๋อกุมไว้
ไม่รู้ว่าลู่เจ๋อลืมตาสีฟ้าคู่นั้นขึ้นมาเมื่อใด สายตาของเขาเหมือนน้ำใสในฤดูใบไม้ร่วงที่จับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธอไม่วาง
“พี่สะใภ้ อย่าจากผมไปเลย”
เสียงของเขาต่ำเบาและยังแหบพร่าเล็กน้อย ดูน่าสงสารอยู่ไม่น้อย
ฟางอวี๋ลูบหน้าผากเขา น้ำเสียงของเธอผ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว
“ฉันอยู่ตรงนี้ พักผ่อนให้ดี ๆ เถอะ”