ตอนที่ 152 พี่สะใภ้ ผมไม่เป็นไร

หลิ่นหยวนใช้หน้าผากของตัวเองแนบกับหน้าผากของเธออย่างสนิทสนม ตั้งใจสัมผัสทุกนาทีทุกวินาทีที่ได้แนบชิดกับเธอ

“ระหว่างผมกับเธอมีสายสัมพันธ์และการรับรู้ถึงกัน เมื่อเธอเลื่อนระดับ ระดับของสายสัมพันธ์นี้ก็จะลึกซึ้งขึ้น”

“อีกทั้ง อยู่ข้าง ๆ เธอก็ยังสัมผัสถึงความผันผวนของพลังจิตได้อย่างชัดเจน”

“อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง”

ซูชีเฉี่ยนกำลังจมอยู่กับความดีใจจากการเลื่อนระดับ ทั้งสองกอดกันออดอ้อนกันอยู่อีกครู่ใหญ่

บนเนินเตี้ยแห่งหนึ่งนอกฐานที่พัก สายลมอุ่นอบอ้าวพัดทรายกรวดที่เกลื่อนพื้นให้ปลิวขึ้น แสงพระอาทิตย์ตกกำลังโปรยอุณหภูมิสุดท้ายลงบนผืนดินรกร้างกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตนี้

หานเซียวกอดอกด้วยสองมือ เอ่ยกับเฮยอวี่ที่กำลังมองทิวทัศน์เบื้องหน้าไกล ๆ อย่างช้า ๆ ว่า:

“มีคนลอบทำร้ายผมอยู่”