ตอนที่ 146 หานเซียว คือฉันเอง

เสียงขอความช่วยเหลือยังคงดังออกมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายจากท้องของร่างแม่ขนาดมหึมาสีแดงสลับเหลืองที่อยู่กลางที่สุด

หานเซียวแค่นเสียงหึ กลายเป็นว่าเขาตกอยู่ในกับดักของอสูรแยกร่าง

ร่างปนเปื้อนชนิดที่เลียนแบบเสียงมนุษย์ได้แล้วแบบนี้ อย่างน้อยระดับก็ต้อง 3S ขึ้นไป

เขาเรียกออกมาซึ่งร่างจิตแล้วเริ่มเผาผลาญอสูรแยกร่างลูกตามผนังหินรอบ ๆ อย่างหนัก เพื่อยับยั้งความเร็วในการแบ่งตัวของพวกมัน

จากนั้นเขาเริ่มหาจังหวะโจมตีอสูรแยกร่างแม่ที่อยู่สูงที่สุด พอดีในตอนที่เขากำลังจะลงมือ ความเจ็บแปลบแหลมคมก็แล่นมาจากไหล่ขวาของเขา

เขาหันไปมอง ก็เห็นว่าบนไหล่ของตัวเองไม่รู้ว่าโดนแทงด้วยเข็มฉีดยาทรงกระสุนขนาดจิ๋วเข้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่