ตอนที่ 132 ลูกที่มีบ้านย่อมไม่ค้างคืนนอกบ้าน

พละกำลังของซูชีเฉี่ยนผ่านการเสริมพลังมาแล้ว สูงกว่าครั้งก่อนหลายเท่าตัว

เธอมองไปยังเงาร่างที่ขดตัวอยู่เบื้องหน้า

แสงจันทร์สาดลงบนบ่ากว้างและแผ่นหลังของเขาอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง ดูเปราะบางและโดดเดี่ยวอย่างยิ่ง ยิ่งเพิ่มความเศร้าหมองขึ้นอีกส่วนหนึ่ง

โลกอันว่างเปล่า เมฆระเกะระกะที่ลอยต่ำ หมอกยามค่ำจาง ๆ

แต่เขากลับไม่กลมกลืนกับที่นี่เลย

เธอขยับลำคอ ก้าวเข้าไปหาเขาทีละก้าว

“หลิ่นหยวน”

เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ดึงหลิ่นหยวนที่จมอยู่ในความฟ้าบุพกาลกลับคืนสู่ความจริง

ร่างของหลิ่นหยวนแข็งค้าง สัญชาตญาณบอกให้อยากวิ่งหนี

วินาทีถัดมา เขาถูกซูชีเฉี่ยนกอดไว้จากด้านหลัง