กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังถามออกไป
“หานเซียว นายกำลังเสียใจมากใช่ไหม”
หานเซียวนั่งยองอยู่ข้างเตียงของเธอ แววตาเปล่าเปลี่ยวและแตกร้าว
“ผมเสียใจอยู่แล้ว”
“แต่สิ่งที่ผมเสียใจไม่ใช่เพราะเธอเลือกหลิ่นหยวนเป็นคนแรก แต่ผมเสียใจที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้เพื่อช่วยเขา เขาคุ้มค่ากับการที่เธอทำเพื่อเขามากมายขนาดนั้นหรือ? ถึงขั้นต้องเอาชีวิตเข้าเสี่ยงเพื่อไปช่วยเลยหรือ? ถ้าเกิดเธอ…”
เมื่อพูดถึงตรงที่อารมณ์พลุ่งขึ้น หานเซียวก็ฝืนกลั้นปราณอาฆาตนั้นกลับไปอีกครั้ง ไม่อยากให้คำอัปมงคลหลุดออกมาจากปากตัวเอง
ซูชีเฉี่ยนลูบหัวหานเซียว
“คุ้มค่า”
เพราะเธอเองก็ไม่มีญาติพี่น้องในโลกนี้