ตอนที่ 117 นกเป็นอิสระ ใครก็ไม่อาจหยุดมันจากการโผบินบนท้องฟ้า

หอคอยดำ—หอสังเกตการณ์ประภาคารหมายเลข 9 มุมตะวันออกเฉียงใต้

วันนี้ก็ยังเป็นวันฟ้าครึ้มแบบที่พบได้บ่อยที่สุดในเขตเจ็ด

น้ำทะเลสีดำปั่นป่วนเป็นระลอก ซัดกระหน่ำและเลียเล็มกำแพงสูงใหญ่แข็งแรงอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พร้อมเสียงคลื่นทึบหนัก แม้แต่ละอองน้ำก็ยังเปล่งประกายประหลาด

ประภาคารตั้งตระหง่านอยู่ในทะเลอันมืดมิดนี้ ราวกับยักษ์ที่โลกหลงลืม

วันคืนที่วนซ้ำ ไม่มีที่สิ้นสุด เหนื่อยล้าและน่าเบื่อ จะค่อย ๆ ทำให้จิตสำนึก ปณิธานศรัทธา และความหวังของผู้คนชาไปและถูกกัดกร่อน จนสุดท้ายกลืนพวกเขาให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของน้ำนิ่งเน่าเสียนี้อย่างสมบูรณ์