กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูชีเฉี่ยนหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา ก็พบว่าหลิ่นหยวนลืมตาขึ้นตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ใบหน้าซีดขาว ดวงตาคู่นั้นราวกับทะเลสาบมรกตที่ยากจะปกปิดความอ่อนแอไว้
แต่เมื่อสายตานั้นทอดมาที่เธอ กลับสว่างวาบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“หลิ่นหยวน คุณอย่าขยับ อยู่ในนั้นดี ๆ นะ”
ขณะที่ซูชีเฉี่ยนเดินเข้ามาหา นิ้วชี้มือซ้ายของหลิ่นหยวนซึ่งยังขยับได้ก็สั่นสะท้านขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับอยากเอื้อมไปสัมผัสคนตรงหน้า แต่เขากลับแตะได้เพียงกระจกใสเท่านั้น
จะพูดยังไงดี ลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นเธอเป็นคนแรก หลิ่นหยวนมีความสุขมาก
นั่นหมายความว่าในใจเธออย่างน้อยก็มีเขา
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว