ตอนที่ 63 ฉันชอบนอนบนอกหลิ่นหยวน

หลิ่นหยวนจ้องมองหานเซียวนานพอสมควร แล้วมองซูชีเฉี่ยนที่นอนแกล้งตายอยู่บนพื้น แววตาซ่อนความสงสารเจ็บใจไว้ไม่อยู่

เขาต่อสู้ในเขตปนเปื้อนรุนแรงมาหลายปี จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าความอันตรายและโหดร้ายของโลกภายนอกเป็นเช่นไร มนุษย์สามารถดำรงเผ่าพันธุ์มาจนถึงทุกวันนี้ได้ ก็เพราะเหล่านักรบรุ่นแล้วรุ่นเล่าใช้เลือดเนื้อสร้างกำแพงสูงขึ้นมา

เขาไม่อยากให้ซูชีเฉี่ยนรู้สึกแย่ แต่ก็ยิ่งไม่อยากให้เธอเกิดอุบัติเหตุจนเสียชีวิต

ดวงตาสีมรกตของหลิ่นหยวนขยับเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาเพียงประโยคเดียว

“เธอยังไม่ใช่ผู้นำทางของนาย”

กำไลข้อมือของหานเซียวจู่ ๆ ก็มีสายเรียกเข้า เขาจึงต้องออกจากห้องฝึกไปรับโทรศัพท์