กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทุกวินาทีที่ได้อยู่กับเธอช่างสบายใจจนน่าจมดิ่ง น่าเสื่อมทราม และยิ่งทำให้เขาอยากมีปฏิสัมพันธ์กับเธอมากขึ้นไปอีก ความรู้สึกแบบนี้เขาไม่อาจควบคุมมันได้…
ขาของซูชีเฉี่ยนถูกอะไรบางอย่างที่ลื่น ๆ พันรัดอีกครั้ง
“เหลียงเจา ถ้านายยังมองฉันด้วยสายตาแบบนี้อีก ฉันจะควักลูกตานายออกมา แล้วก็เอาร่างจิตของนายกลับไปซะ!”
ซูชีเฉี่ยนคิดว่าเวลาก็ใกล้จะครบแล้ว ปลอบประโลมก็ปลอบแล้ว กอดก็กอดแล้ว ถึงเวลาที่ต้องไล่เขาไปได้แล้ว
ในที่สุดสติก็เอาชนะความต้องการ เหลียงเจายับยั้งแรงผลักดันที่อยากจูบเธออย่างรุนแรงเอาไว้ได้ แล้วเอามือน้อย ๆ ของเธอไปวางลงบนกล้ามอกที่ทั้งใหญ่ทั้งขาวของตัวเอง