ตอนที่ 37 แล้วเขาเป็นอะไร?

ซูชีเฉี่ยนหันกลับมาใต้แสงจันทร์ แสงที่สาดกระทบทำให้ใบหน้าของเธอดูเย็นชาและเลือนรางยิ่งขึ้น ราวกับมีความงามแบบซีดขาวที่พร่ามัว

“เธอจะเดินตามหลังฉันไปอีกนานแค่ไหน”

หลิ่นหยวนเข้าใจประโยคนี้ได้ เขาก้าวเข้ามาสองสามก้าว แต่ยังคงเงียบไม่พูดอะไร

“เมื่อก่อนนายพูดเก่งไม่ใช่หรือ ไหงตอนนี้กลายเป็นใบ้ไปแล้ว”

หลิ่นหยวนยังคงเงียบ

ซูชีเฉี่ยนเดินไปที่ราวกันตก พลางดื่มด่ำกับลมยามค่ำที่สบาย เธอเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง

“จริง ๆ แล้วฉันไม่ค่อยชอบงูเท่าไหร่”

หลิ่นหยวนที่อยู่ข้าง ๆ เบือนตามองด้วยอารมณ์ตกต่ำ เม้มริมฝีปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ขอโทษ...”