กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เป็นยังไงบ้างไป๋อวี่ ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?”
ซูชีเฉี่ยนย่อมไม่ทันสังเกตความผิดปกติของไป๋อวี่ ตอนนี้เธอสนใจเพียงว่าความสามารถในการปลอบประโลมของตัวเองจะไปถึงระดับไหน
ไป๋อวี่ก้มหน้าลงเล็กน้อย เก็บซ่อนพายุคลื่นยักษ์ที่โหมกระหน่ำอยู่ในดวงตาลงไป เขาเงียบไปอย่างประหลาดครู่หนึ่ง น้ำเสียงที่ตามมาถัดจากนั้นกลับอ่อนลงกว่าที่คาดไว้มาก
“ดีขึ้นหน่อยแล้ว”
(เป่าเป่า: “ดีขึ้นหน่อยงั้นเหรอ? ฉันว่าเธอนี่สุขจนแทบลอยขึ้นฟ้าไปแล้ว!”)
“สิ่งปนเปื้อนในตัวคุณมีมาก ฉันทำได้แค่พยายามดึงออกให้มากที่สุด ถ้ามีตรงไหนไม่สบายก็มาบอกฉันภายหลังได้”