ตอนที่ 6 ร้องไห้ทำไม?

ออกจากอาคารท่าอากาศยานขนาดยักษ์มาได้ตลอดทาง ซูชีเฉี่ยนก็ขึ้นรถประจำของเหล่าผู้พิทักษ์หอคอยดำได้อย่างราบรื่น

เธอกับเหลียงเจานั่งรถคันหนึ่ง ส่วนผู้พิทักษ์คนอื่น ๆ แยกกันนั่งอีกสองคัน

รถสีดำทองทั้งคันแล่นออกไปตามใจกลางเมืองของเขตเจ็ดเรื่อย ๆ สู่ด้านนอก

ผ่านกระจกรถสีดำ ซูชีเฉี่ยนมองออกไปด้านนอกด้วยความอยากรู้ตลอดทาง

เธอเพิ่งทะลุมิติมาได้ไม่นาน จึงแทบไม่มีภาพจำที่ชัดเจนเกี่ยวกับโลกนี้ ความอยากรู้จึงเป็นเรื่องปกติ

เมืองที่นี่ให้ความรู้สึกแบบไซเบอร์พังก์เต็ม ๆ ตึกสูงเสียดเมฆ อาคารที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายโลหะ ยานพาหนะ ยานบิน สถานีจราจรทางอากาศนับไม่ถ้วน ผู้คนและรถราสัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย