กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกหอมหมื่นลี้
จวนเหลียงกั๋วกง
“ฮูหยิน ฮูหยิน... แย่แล้ว...”
คนรับใช้วิ่งหน้าตื่นมาถึงเรือนหลัง
หลูซื่อตีหน้าขรึม ตะคอกเสียงเย็นชา “เอะอะโวยวายเช่นนี้ ใช้ได้ที่ไหนกัน”
“ฮูหยิน องค์หญิงฉางเล่อ องค์หญิงฉางเล่อเสด็จมาที่จวนเราแล้วขอรับ!”
หลูซื่อชะงักไปเล็กน้อย องค์หญิงฉางเล่อเสด็จมาที่จวนหรือ มีอันใดให้น่าตื่นตระหนกกัน ทว่าองค์หญิงฉางเล่อเสด็จมาที่จวนนั้นเป็นเรื่องแปลกประหลาดอยู่บ้าง อย่างไรเสียคนในจวนก็ไม่มีผู้ใดข้องแวะกับองค์หญิงฉางเล่อ
“ฮูหยิน ท่านไม่รู้... เมื่อวานองค์ชายรัชทายาทส่งคนมาที่จวนของเราขอรับ...”
สองวันนี้ คนทั้งจวนล้วนวุ่นวายอยู่เพราะฝางจวิ้น งานเฝ้าประตูนั้น ผู้ใดเหนื่อยก็วิ่งไปดูครู่หนึ่ง ถือเป็นการพักผ่อน