กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บุปผาซ่อนพิษ
ตอนที่ 118 เรามาถูกที่แล้ว
ยามทไวไลท์มาเยือน ท้องฟ้ายามราตรีสีน้ำเงินเข้มตัดกับแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ บุปผาเรืองรองเจ็ดสีไหวเอนตามสายลม แสงไฟใจกลางลานน้ำพุส่องประกายเจิดจ้า เสียงดนตรีแผ่วเบาดังขึ้นทั่วลานกว้าง หนานเจียงเหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว ทั้งหิวทั้งกระหาย แต่ในชั่วพริบตานี้ เธอเกือบจะลืมความเจ็บปวดบนร่างกายไปสิ้น
“พวกเราถึงโรงแรมแล้วจริงๆ ด้วย” เหมียวหลานกะพริบตาพลางพึมพำด้วยความทึ่ง
ทว่าเสียงกลับแหบพร่าสากแค้น และยังมีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา ช่วงแรกยังพอพบเจอซอมบี้บ้าง แต่ยิ่งเดินไปข้างหน้า หนทางก็ยิ่งราบรื่น จนกระทั่งพวกเขาเห็นป้ายไฟนีออนข้างทาง และม่านน้ำที่แขวนอยู่กลางอากาศ จึงกัดฟันเดินมาจนถึงที่นี่
“เราจะเข้าไปได้ง่ายๆ เลยเหรอ”