เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 35
บ้านใหญ่สกุลเฟิ่งมีรูปแบบเดียวกับบ้านใหญ่สกุลหลี่ เป็นบ้านหลังใหญ่แบบโบราณที่มีระเบียงคดทอดยาวไปมา เฟิ่งฉือแยกบ้านออกมาได้ครึ่งปีแล้ว และตลอดครึ่งปีนี้ก็ไม่เคยกลับมาอีก ครั้งนี้พอได้ก้าวเข้ามาอีกครั้ง ความรู้สึกจึงไม่เหมือนเดิม
เฟิ่งเยว่ ประมุขสกุลเฟิ่ง กับหนงอวี้โยว นายหญิงของประมุข ต่างก็อายุเกินหกสิบปีแล้ว แต่หน้าตากลับดูเหมือนคนอายุแค่สามสิบกว่า
เฟิ่งฉือพาซ่งหลิวฮวาเข้าไปคำนับทั้งสองคน “ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกพาฮูหยินมาคารวะท่านทั้งสอง”
สีหน้าเฟิ่งเยว่ยังคงเรียบเฉย “อืม”
หนงอวี้โยวยิ้มบาง ๆ “ลุกขึ้นเถอะ คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องมากพิธี”
“อาฉือ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง อยู่ดีไหม”
เฟิ่งฉือยิ้มตอบ “ลูกสบายดี ท่านพ่อกับท่านแม่ล่ะ”
“แม่กับพ่อของเจ้าสบายดี” หนงอวี้โยวพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นก็มองไปทางซ่งหลิวฮวาแล้วพูดเรียบ ๆ “ในที่สุดเจ้าก็ยอมพาฮูหยินกลับมาให้ดูหน้าเสียที หน้าตานางดูเข้ากับเจ้าอยู่นะ...”
ซ่งหลิวฮวาฟังออกว่าน้ำเสียงของนางช่างเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดถึงแมวหมาตัวเล็ก ๆ ที่ไม่สำคัญอะไร ในใจจึงแอบกลอกตา ที่แท้เฟิ่งฉือก็ไม่ค่อยพูดถึงบ้านใหญ่สินะ จะว่าไป พ่อแม่ของตระกูลใหญ่ก็สมกับเป็นพ่อแม่ของตระกูลใหญ่จริง ๆ ความผูกพันในครอบครัวจืดจางจนน่าเวทนา