เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 421 ประจันหน้ากับตนเอง
“เย่ฉงเหริน…เจ้าทำเช่นนี้ คิดจะอยู่ที่นี่ไปชั่วชีวิตหรือ?” เตี้ยนจิ่วจือมองเย่ฉงเหริน เขาไม่ได้เป็นห่วงหวงจิงเทียนจริง ๆ แต่ถึงอย่างไรตอนนี้พวกเขาก็อยู่ฝ่ายเดียวกัน เย่ฉงเหรินปฏิบัติต่อหวงจิงเทียนเช่นนี้ ย่อมปฏิบัติต่อพวกเขาได้เช่นกัน เมื่อคิดว่าหากเป็นตนก็อาจถูกกระทำเช่นนี้ เขาจึงทั้งขุ่นเคืองและหวาดหวั่นจนใจสั่น
“อย่างไร? เจ้ากำลังข่มขู่ข้า หรือว่า…อยากลองชิมรสชาติของอักขระเหล่านี้ด้วย?” เย่ฉงเหรินยังคงยิ้มอย่างไร้พิษภัย
เตี้ยนจิ่วจือรีบหุบปาก กระทั่งสายตายังหลบเลี่ยง ไม่กล้าสบตาเย่ฉงเหริน
รอยยิ้มเช่นนี้ทำให้ผู้มองรู้สึกขนลุกซู่
เหล่าสัตว์อสูรดุร้ายอดกลืนน้ำลายไม่ได้
ช่างเป็นคนโหดเหี้ยมจริง ๆ…
พวกมันถึงกับอดคิดไม่ได้ว่าเย่ฉงเหรินอาจมีสายเลือดเกี่ยวดองกับพวกมัน มิเช่นนั้นก่อนหน้านี้เหตุใดจึงเมตตาพวกมันนัก