เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417 แรงงานเถื่อน
เย่หลิงเฟยถอนหายใจยาว แม้ตอนนี้จะอยู่ฝ่ายเดียวกับเย่ฉงเหรินแล้ว แต่การอยู่กับเขาก็ทำให้กดดันจริง ๆ เจ้าหมอนี่ไม่เคยทำตามแบบแผน มุ่งเน้นแต่สร้างความประหลาดใจ
ไม่นานหวงจิงเทียนก็ฟื้นขึ้นมา
เขามึนงงอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะรู้ตัวว่าเสื้อผ้าหายไปหมดแล้ว ทั้งร่างดำปี๋ โดยเฉพาะแก้มก้นที่ดำมันวาว มองจากไกล ๆ แล้วเหมือนหลุมดำ
“ข้า…เย่ฉงเหรินตัวร้าย ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!” หวงจิงเทียนสะท้านไปทั้งใจ ก่อนร่วงลงมา
“เจ้า…หวงจิงเทียนหรือ?”
ตอนนั้นเอง เงาร่างหลายสายก็ปรากฏขึ้นไม่ไกล พอเห็นภาพตรงหน้าก็ชะงักงันไปทันที ก่อนหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงใจ
“ฮ่า ๆ…หวงจิงเทียน เหตุใดเจ้าถึงกลายเป็นสภาพเช่นนี้? น่าขันเกินไปแล้ว ทำไมแก้ผ้าล่อนจ้อนเช่นนั้น กำลังอวดก้นอยู่หรือ?” อู๋หมิง นายน้อยของป้อมโลหิตหัตถ์หัวเราะจนตัวงอ
หวงจิงเทียนสั่นไปทั้งร่าง เขาโคจรพลังฟื้นฟูบาดแผล ก่อนสวมเสื้อผ้าปกปิดความอับอาย