เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 412 สังหารเทพบุตรแห่งอาณาจักรเทพรัตติกาลนิรันดร์
จ้าวกระบี่จิ้งเนี่ยเอ่ยถามออกมา เสียงของเขาดุจมนตร์ปีศาจ แผ่ซ่านเข้าสู่หูและสมองเป็นระลอก เมื่อมันสัมผัสถึงส่วนลึกของดวงวิญญาณ เปลวเพลิงมรรคาพลันแผดเผาจิตใจของเย่ฉงเหริน ทำให้เขาได้สติขึ้นมาทันที
จากนั้นเขาก็ชักนำเสียงอันน่าสะพรึงกลัวนี้ไปยังดวงวิญญาณของทหารผู้สังหารเทพแห่งโลกีย์คนหนึ่งในโลกทะเลดาราภายในกาย
ขณะเดียวกัน ร่างแยกอัสนีเฝ้าสังเกตอยู่ด้านข้างอย่างละเอียด หากพบว่าเตี้ยนจิ่วจือกำลังหลอกเขาและจะทำร้ายดวงวิญญาณ เขาจะตัดขาดการเชื่อมโยงทันที
“เจ้าแอบขโมยต้นกำเนิดหายนะ แล้วใส่ร้ายผู้อื่นหรือไม่?” จ้าวกระบี่จิ้งเนี่ยถามอีกครั้ง
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังเย่ฉงเหริน
ในที่สุดมุมปากของเย่ฉงเหรินก็ขยับ
“ไม่ ข้าไม่ได้ขโมย ข้าเห็นเพียงต้นกำเนิดหายนะพุ่งไปหาเขา!” เย่ฉงเหรินแสร้งทำตาเหม่อลอย ดวงตาว่างเปล่าไร้แวว ท่าทางแข็งทื่อขณะชี้ไปยังศพของหวงจิงเทียน
จ้าวกระบี่จิ้งเนี่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วถอนพลังกลับ