เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 357 หงหวงเริ่มต้นใหม่ บรรพจารย์หยางเหมยพ่ายหนี
“ฮ่า ๆ ๆ ซุ่ยเหรินซื่อ รากฐานสั่งสมของเจ้ายังด้อยกว่าข้าอยู่หนึ่งขั้น สุดท้ายวันนี้เจ้าก็ต้องถูกข้าสังหาร” หยางเหมยหยิบสมบัติวิเศษชิ้นหนึ่งออกมา ใช้สมบัติวิเศษพันธนาการกายเนื้อไว้ เพื่อไม่ให้กายเนื้อแตกสลาย
เมื่อไม่ต้องกังวลเรื่องกายเนื้ออีก หยางเหมยก็ระเบิดไพ่ตาย พุ่งสังหารเย่ซุ่ยเหริน
“เจ้ามีไพ่ตาย แล้วคิดว่าข้าไม่มีหรือ?
อาภรณ์หอคอยสูงสุด!” เพียงความคิดเดียว หอคอยหงเหมิงสูงสุดก็ห่อหุ้มกายเนื้อไว้ ไม่ให้ร่างของเย่ซุ่ยเหรินแตกสลาย
ในเวลาเดียวกัน สิ่วแยกพิภพแปรเป็นกระบี่ยาว ฟันออกไปในกระบี่เดียว
“ตูม!” ดาบกับกระบี่ปะทะกัน ร่างของเย่ซุ่ยเหรินและบรรพจารย์หยางเหมยสั่นสะเทือน ต่างกระอักโลหิตออกมาพร้อมกัน ไม่มีใครทำอะไรอีกฝ่ายได้
“มาอีก!” เพียงความคิดเดียว เจตจำนงกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง ปราณกระบี่รอบกายเย่ซุ่ยเหรินปั่นป่วน สะเทือนถึงนภา
“ฟันมลายสูญต้นหลิวโพรง!” ในเวลานี้หยางเหมยก็จำต้องสู้สุดชีวิต ดาบไม้เปล่งแสง ก่อนปะทะกับเย่ซุ่ยเหรินอีกครั้ง...