เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 355 ซุ่ยเหรินซื่อปะทะบรรพจารย์หยางเหมย
“โอ้ ฝีมือไม่เลว ผู้อาวุโส ข้าจำได้ว่าร่างแท้ของท่านคือต้นหลิวโพรง เหตุใดถึงกลายเป็นกระดองเต่าไปได้เล่า?”
“อ้อ ข้าเข้าใจแล้ว นี่คือสายเลือดจากมารดาของท่านนี่เอง” เมื่อถูกอาณาเขตปกคลุม ความเร็วและพลังโจมตีของเย่ซุ่ยเหรินต่างเพิ่มขึ้น ทว่าบนร่างกลับคล้ายถูกภูเขาหลายสิบลูกกดทับ อึดอัดจนบรรยายไม่ถูก
เย่ซุ่ยเหรินเก็บสิ่วแยกพิภพ แล้วหลอมแปรอักขระวูบไหวระหว่างคิ้ว ก่อนเหวี่ยงหมัดออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
“มีแต่กำลังดิบอยู่เต็มตัว แต่ไม่รู้จักควบคุมพลังเลยสักนิด!
ดูให้ดี พลังแห่งกายเนื้อต้องควบคุมเช่นนี้
ขั้นแรก ใช้โลหิตควบคุมพลัง!” หยางเหมยสำแดงพลังโลหิตของตน แล้วสวนกลับทันที
“ปึง ปึง ปึง” ภายในอาณาเขตสัมบูรณ์ ความเร็วของเย่ซุ่ยเหรินจะตามหยางเหมยทันได้อย่างไร เขาถูกหมัดซัดเข้าใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า
ทุกครั้งที่หมัดกระแทกลงบนร่างเย่ซุ่ยเหริน ก็จะเกิดหลุมยุบขึ้นมาแห่งหนึ่ง
บางครั้งพลังทะลุผ่านผิวหนัง ตรงเข้าโจมตีกระดูกและอวัยวะภายในของเย่ซุ่ยเหริน