กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 318 รังมรดกหยวนเฟิ่ง
“ข้ารู้อยู่แล้ว…ข้ารู้อยู่แล้ว” เมื่อกลับถึงนครซีฉี เจียงจื่อหยาก็รีบแขวนป้ายขอพักศึก
เจียงจื่อหยาลงมือรวดเร็วมาก เรียกได้ว่าคล่องแคล่วราวสายน้ำ
จะโทษเจียงจื่อหยาก็ไม่ได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาทำจนเป็นความเคยชินไปแล้ว
หลังทำศึกมาหลายปี เจียงจื่อหยาก็คุ้นชินกับจังหวะการรบแล้ว
ยอดฝีมือทางเฉาเกอล้วนไร้เทียมทานในช่วงแรก พอสังหารคนของฝ่ายตนจนหมด ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์จึงค่อยส่งผู้ที่รับมือพวกเขาได้ออกมา
ดังนั้นทันทีที่อินเจียวปรากฏตัว เจียงจื่อหยาก็เตรียมหนีเอาชีวิตรอดและเตรียมแขวนป้ายขอพักศึกไว้แล้ว
ความจริงพิสูจน์แล้วว่าทุกอย่างเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
หากเจียงจื่อหยาไม่หนีเร็วพอ บางทีเขาคงถูกสังหารไปแล้ว
น่าเวทนาวัชระทั้งสี่ที่ถูกส่งขึ้นบัญชีแต่งตั้งเทพโดยตรง