เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 314 ไท่ชิงเหลาจื่อจัดโอสถ เย่ซุ่ยเหรินลอบบุกถิ่น
“โอ๊ย...ข้ากำลังจะตายแล้วหรือ?”
“ทัณฑ์สวรรค์...นี่คือทัณฑ์สวรรค์! จีฟาก่อกบฏ พวกเราจึงถูกลงทัณฑ์”
“สวรรค์เอ๋ย พวกเราผิดไปแล้ว
หากจะเอาชีวิต ก็เอาชีวิตข้าไปเถิด แต่โปรดสงสารหลานข้าด้วย เขาเพิ่งอายุหนึ่งขวบเอง”
...
โรคระบาดแพร่กระจายรวดเร็วมาก ทั่วทั้งนครซีฉีแทบไม่มีใครรอดพ้น นอกจากเจียงจื่อหยาและเทพมารปฐมกำเนิด
“อัครมหาเสนาบดี ในเมืองมีเพียงท่านกับเซียนอาจารย์ที่ปลอดภัยไร้เภทภัย หากหลวี่เยว่นำกองทัพมาบุก แล้วพวกเราจะทำอย่างไร?” ตอนที่เจียงจื่อหยาไปดูจีฟา จีฟานอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ดูคล้ายคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
“ไม่ต้องกลัว ราชันยุทธ์เป็นผู้ปกครองผู้ปราดเปรื่อง ชะตาวาสนาคุ้มครอง ย่อมไม่มีปัญหาใหญ่
หากเป็นเรื่องอื่น พวกเราอาจทำอะไรไม่ได้ แต่โรคระบาดนี้ ท่านอาจารย์ลุงมีวิธีจัดการ” เจียงจื่อหยานึกถึงเหลาจื่อเป็นคนแรก